تبليغاتX
خانه آفتابی

در رابطه با نامه کانون نویسندگان ایران در جواب اقای قوچانی در "شهروند امروز" 

مطلب آقای سینا به منش را در وبلاگ ایشان بخوانید.

 ۳۰نا - یادداشتهای روزگار من - سینا بهمنش 

 http://www.sinabehmanesh.blogfa.com 

+ نوشته شده توسط پرتو نوری علا در 14 Feb 2008 و ساعت 6:58 |

منابع زیر مطالبی در باره چگونگی ی تشکیل کانون نویسندگان ایران است که توسط دکتر اسماعیل نوری علا یکی از ۹ نفر عضو اولیه تشکیل کانون و سپس منشی ی کانون نویسندگان ایران نوشته شده است. با دسترسی به سایر منابع، آنها را نیز در اختیار خوانندگان خواهم گذاشت. در صورتی که نتوانید لینک مطلبی را باز کنید لطفاً با خبرم کنید تا اصل مطلب را در وبلاگ بگذارم.

 
در باره قیصر امین پور  

 
+ نوشته شده توسط پرتو نوری علا در 7 Feb 2008 و ساعت 23:20 |

                                            

پاسخ به یک مقاله

روابط عمومی کانون نویسندگان ایران
پاسخ به پرونده‌سازی‌های يک مفتش فرهنگی

    ... و حال آن‌که چون فضيلت و دانش و آزادی‌خواهی، يعنی خصالی که حس کينه‌توزیِ مرگبارِ مفتشان عقايد را برمی‌انگيزد، نابود شود، جامعه در ننگين‌ترين احوالِ نادانی و تباهی و بندگی باقی می‌ماند.   - ديويد هيوم

    در شماره‌ ۲۸  مجله‌ی «شهروند امروز» (یک‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳۸۶) مطلبی آمده است از محمد قوچانی زیر عنوان «زوال رهبری روشنفکری ادبی» که سراسر حاوی افترا، پاپوش‌دوزی، پرونده‌سازی و به خیال خام نویسنده، دوبه‌هم‌زنی و تفتین در میان اعضای کانون نویسندگان ایران است. هجوم به کانون نویسندگان ایران، یگانه نهاد مستقل نویسندگان آزاداندیش و استبدادستیز طی چهل سال گذشته، مطلب تازه‌ای نیست. در این چهل سال، ارکستر هماهنگ ساواک، «کیهان»، «هم‌میهن»، «شرق»، «گفتگو»، پادوهای امنیتی و تلویزیون‌های درون و برون مرزی تا توانسته‌اند نوشته‌اند، گرفته‌اند، بسته‌اند، به زندان انداخته‌اند و سرانجام وقتی با این همه تیغ‌شان نبریده است، کشته‌اند، اما هرگز نتوانسته‌اند کانون را خاموش کنند.


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط پرتو نوری علا در 28 Jan 2008 و ساعت 8:36 |
          

                     
ميلاد خورشيد


                      برای نيوشا فرهی




                     با تنْ‌جامه‌ای از آتش
                     
و دست‌مايه‌ای از عشق
                     
به‌ضيافت مرگ می‌رود.


                    جنگلی از خورشيد

                    در او روييده است

                    و بر شاخسارِ دستانش

                    گلْ‌بوته‌های شعله، شکوفانند.


                    مرگِ مهمان‌نواز را

                    جرأتِ ديدار نيست

                    چرا که تابناک است، تابناک
                    
شعله‌های تن‌اش

                    و هُرم ِ صدايش

                    آوازِ ملّتِ زندانی‌ست.

                    
نگاه کن!

                    اين پيکری که می‌سوزد
                    
مفهوم ِ سرزمين ِ ماست،

                    -اين پيکری که هزار

 خاربوتۀ زخم بر آن می‌رويد.-

                    اين کشور من است که می‌سوزد.


                    با جامۀ سپيدِ عشق
                    
زخم‌هايت را می‌بندم
                    
و غريوت را تکرار می‌کنم؛

                    ميلادِ پُر شکوهِ شکستن‌ها

                    ميلادِ جنگلی ی خورشيد

                    ميلادِ رُستنِ آزادی.

+ نوشته شده توسط پرتو نوری علا در 26 Jan 2008 و ساعت 2:24 |