گذر سالها / شعر

گذر سالها

 

گذر سالها خاطرات را

کمرنگ و محو می کند

اما هرگز بوها، رنگ ها و نواها

از یاد نمی روند؛

زیرا امید

دوشیزه ای است گمشده

بغضی از هم پاشیده

و عشقی که زخمی ات می کند.

 

در گذر ِ سال هایی غریب

زنی گریبان رنج را می درید

و تیغۀ کهن ِ دوست داشتن را

با نَفَس های خود جَلا می داد

تا عطر تنی

     رنگ جامه ای

            و شور نوایی را

در گذر سالها بیفروزد.

تا خنکای ماه / شعر

تا خُنَکای ماه


خلقتِ تو

بی‌نيازی‌ام را می‌ستانَد،

سراها را می‌سوزانَد،

عشق را رها می‌کند.


جسم، می‌بالَد،

نور، می‌شکوفَد،

نو‌قطره‌های آب، بر جداری گِلين

باز‌می‌تابانَد 
زلالی ی نامت را.



باد، 
در خاک، پنجه می‌زنَد

و ستاره بخت ات 
خاکيان را

در کوره راهی خاموش، پيش می‌بَرَد.



جانوری کامياب،
 بر سنگی برهنه

 بال می‌گشايد.

تنی خالی از شرم، می‌لرزد

و چشمی پنهان، 
گريه می‌کند

تمام آبگينه‌های جهان را.



درونِ تيرگیِ شب،

 ستاره‌های تب‌آلود از تو می‌سوزند.

در بُرج ِ نيک‌نامی‌ات

 رخنه می‌شود.



تا خُنَکای ماه

از جَريبِ پُر علفِ پيشانی‌ات

به‌بالا می‌خَزَم

چنگ می‌زنم به‌نسيمی که

 خاکسترِ شفاست.



خورشيد، 
زيرِ ستون ِ اندامت

 شعله می‌کِشَد،

هزار زنبق زرد

از گلوگاهت می‌رويَد،

و تو فرياد می‌کنی 
روشنانِ نامم را

 با دهان‌های بی‌عدد.



سکوت، 
صداها را می‌پوشانَد،

تنْ‌جامه‌های نور 
محو می‌کند

 خشونت رؤياها را.



عشق،

تنها عشق،

جانی باستانی‌ست

که بود وُ نبودت را تاب آورده‌ست.

عریانی / شعر

                 

        عریانی

 

 

 

از نم ِ باران وُ بوی علف

خانه ای می سازم

و عشق را بر درگاهش می نشانم؛

رَخشه های بوسه ات

انگشتانم را نورانی کرده است.

 

تَقه ای به دَر میخورَد:

بوی علف را باد می بَرَد

نمِ باران را آفتاب؛

سپیدار تنت زخمی است.

 

نه سوزش ِ فرود تازیانه ای

نه زخم ِ پرتاب سنگی،

عریانی

فقط عریانی

ما را هلاک میکند.

 

بانوی فصل ها / شعر

بانوی فصل‌ها 


Aubrey Beardsley book illustration
	Aristophanes


        دست گشودم
 و در بُنِ سبز

        نوازش‌اش کردم؛

        پچپچه‌ای بود در رگ‌هاشْ 
       
 و تنفسی خوشبوی

        که خوابِ مرا

        به‌آغازِ جهان می‌بُرد.



میلاد خورشید / شعر

          

                      ميلاد خورشيد



                      برای نيوشا فرهی







                     با تنْ‌جامه‌ای از آتش
                     
و دست‌مايه‌ای از عشق
                     
به‌ضيافت مرگ می‌رود.



                    جنگلی از خورشيد

                    در او روييده است

                    و بر شاخسارِ دستانش

                    گلْ‌بوته‌های شعله، شکوفانند.



                    مرگِ مهمان‌نواز را

                    جرأتِ ديدار نيست

                    چرا که تابناک است، تابناک
                    
شعله‌های تن‌اش

                    و هُرم ِ صدايش

                    آوازِ ملّتِ زندانی‌ست.


                    
نگاه کن!

                    اين پيکری که می‌سوزد
                    
مفهوم ِ سرزمين ِ ماست،

                    -اين پيکری که هزار
 خاربوتۀ زخم بر آن می‌رويد.-

                    اين کشور من است که می‌سوزد.



                    با جامۀ سپيدِ عشق
                    
زخم‌هايت را می‌بندم
                    
و غريوت را تکرار می‌کنم؛

                    ميلادِ پُر شکوهِ شکستن‌ها

                    ميلادِ جنگلی ی خورشيد

                    ميلادِ رُستنِ آزادی.



گلی کوچگ / شعر

 

گلی کوچک

 

گلی کوچک وُ سپید

از زمین می رویَد

وقتی تو نگاهم میکنی

 

گیاهی وحشی ست

وقتی بوسه ات می بارَد

 

ساقه ای پیچنده است

وقتی که نبض ِ ماه می زَند

 

 

نگاهش کن!

درختی زخمی ست

بی باغبانی که توئی.

 

 

برگرفته از مجموعه شعر زمینم دیگر شد

چاپ دوم، انتشارات سندباد ۲۰۰۵

 

آسمان نیلی / شعر

 

آسمان نیلی

 

 

آسمان ِ نیلی

گسترده بر سبزی ی سبز ِ خاک،

حرارت خورشید

تابیده بر برهنگی ی عطشان،

طغیان ِ ابر وُ باد

پیچیده بر بی تابی ی کویر.

ببار

    ببار

        ببار

جوانه ها را

در خواهش ِ سپیدِ زمین بنشان

تا تلاقی ی دو اندیشه

در بستری سراسراز عطرِ

شعر وُ عشق

ناب ترین واژگان را بسراید.

 

 

برگرفته از مجموعه شعر زمینم دیگر شد

چاپ دوم، انتشارات سندباد ۲۰۰۵

 

فهرستی از نام ها / شعر

                                     به یاد همه زندانیان سیاسی ی وطنم

فهرستی از نام‌ها



فهرستی از نام‌ها

در انتظارِ نوبتِ شب است،

تا آخرين شعاعِ نور، رفته‌ام.

خورشيد، شرمگين و خجل

زيرِ تلخیِ نگاهم آب می‌شود.



تا خنکای ماه / شعر

 

 

تا خُنَکای ماه

 

خلقت تو بی نیازیَم را می ستاند

سَراها را می سوزاند

عشق را رها میکند.

 

زمینم دیگر شد / شعر

                                 زمينم ديگر شد
                         

برگرفته از مجموعه شعر "زمینم دیگر شد".
                                

            چاپ دوم مجموعه شعر "زمینم دیگر شد" در کتاب "چهار رویش"

                    طرح از نگار آثاری    www.artofiran.org 

                    ..............


                     کبود از تن به‌درآر

                     سرای به‌شادی فرود آور

                     و از نيازت مرا تحفه‌ای کن؛
                     
آفتابی که در چشمت طلوع می‌کند
                     
آوازه بلندِ نامِ من است.
             

در ساعت مهتابی / شعر

در ساعت مهتابی


تو را ملاقات خواهم کرد

در ساعتی که مقرّر نيست. 

انسانم من / شعر

 

انسانم من   

    

بخش اول این شعراز نگاه و زبان جامعۀ پدرسالار

به زن خطاب می شود، و در بخش دوم این صدای

خود زن است که بگوش می رسد.

 

قامتْ خميده کن در فراخنای زمين،

بپوشان رخسارت را


از آفتاب و مهتاب، چون زنی.

شکفتگیِ اندامت را


دفن کن در گودالِ زمان،

تارهای رمندۀ گيسويت را


به‌خاکسترِ اجاق بسپار

و نيرویِ ملتهبِ دستانت را


در رُفت وُ روبِ خانه،

چون زنی.