و دیوارها زیر ِ چترِ تو
پوشیده از خبرنامه وُ اعلانات است.
هنوز رهگذران ِ زنده وُ عاصی
به نام تو
با هم جدال می ورزند
و وعده می دهند ادامه ی دیدار را
مقابل دربِ بزرگِ بسته ات.
به روشنگری برخاستی
در برابر جهل ایستادی
و بر رشد سکوت و خوف
شهادت دادی.
در روزهای هیاهو
در حُرمت غریب جذبه ات
شب های بی خوابی و امید را
نگهبان بودی
اما در سرت
حادثه ای هولناک
شکل می گرفت
زیرا هزار بار
در فاصله ی تاریخ
به نامت قیام کردند
به نامت شعر خواندند و
به نامت نیرنگ زدند.
آیا یاران رفته ات وفادارند؟
آیا ....
و من کناره ی میدان ات
از گریه می لرزیدم
وقتی کلمه، در کتابهایت سوخت
و در سبزی ی به گِل نشسته ات
غاصبان نیایش کردند.
*
اما هنوز و همیشه
خیابان نام تو را دارد.
این شعر برگرفته از کتاب "از چشم باد است". شعری مربوط به ۲۷ سال پیش، زمانی که پاسداران به دانشگاه حمله کردند، بسیاری دستگیر و عده ای به جوخه های اعدام سپرده شدند و درب دانشگاه ها برای مدتی طولانی بر روی دانشجویان بسته شد.
